Ποδηλατικός Γύρος λίμνης Οχρίδας

 Μήκος: 98km | Βαθμός δυσκολίας: Μέτρια | Χρόνος: 2μέρες

Λεπτομέρειες διαδρομής

Ήταν μέσα Οκτωβρίου όταν τρεις αναβάτες, ο Δημήτρης,  ο Γιώργος και ο Νίκος φόρτωσαν το GALAXY με τρία ποδήλατα και τον απαραίτητο ρουχισμό και έφυγαν για τα σύνορα με τους Σκοπιανούς ( Βορειομακεδόνες τους λένε επίσημα τώρα τους γείτονες, αλλά όσο αυτοί ξεχνούν το …«Βόρειο» όλοι εμείς τους λέμε Σκοπιανούς). Στα σύνορα της Νίκης, ο Σκοπιανός φύλακας έριξε μια ματιά από το παράθυρο μέσα στο βανάκι, το είδε φορτωμένο με ποδήλατα, τους ευχήθηκε καλή ποδηλατάδα και τους άφησε χωρίς περαιτέρω έλεγχο. 

Μετά από 90 Km έφτασαν στην πόλη της Οχρίδα, εγκατάσταση στο ξενοδοχείο και έξοδος για φαγητό. 

Στην Οχρίδα το φαγητό είναι φτηνό και καλό. Η δε παραλίμνια βόλτα είναι χάρμα, είτε με τα πόδια είτε με το ποδήλατο στον διαμορφωμένο ποδηλατοδρόμο.

Την άλλη μέρα φόρτωσαν τα ποδήλατα με τα απαραίτητα 2 ημερών και ξεκίνησαν  για τον γύρο της λίμνης Οχρίδας ( η Αχρίδας) με κατεύθυνση αντίθετη των δεικτών του ρολογιού. Μέσα από δρόμους πολύ περιορισμένης κυκλοφορίας, το MAPS ME τους οδηγεί σε 15km στην Στρούγκα. Εκμεταλλεύονται αμέσως την δυνατότητα  που μόνο το ποδήλατο δίνει,  να μπορείς δηλαδή να περιηγηθείς μια πόλη γρήγορα και περιεκτικά και συνεχίζουν τον δρόμο τους. Η κατεύθυνση αλλάζει σε νότια και ο περιφερειακός δρόμος της λίμνης αρχίζει να ανηφορίζει, αλλά δεν τους απασχολεί αυτό, γιατί τους παρασύρει η θέα από ψηλά, της Στρούγκας και στο βάθος της πόλης της Οχρίδας. Όμως μετά από λίγο όταν η κλίση ξεπέρασε το 10% τους απασχόλησε και με το παραπάνω…

Με αποτέλεσμα τα τελευταία 3 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα με την Αλβανία, να τα διασχίσουν δίπλα και όχι πάνω στα ποδήλατά τους. Ο Δημήτρης αρπάζει την ευκαιρία και προπαγανδίζει την ευκολία που σου παρέχουν τα ποδήλατα με ηλεκτρική υποβοήθηση, σε περιπτώσεις σαν κι αυτή. Στα σύνορα πέρασαν τον έλεγχο καβάλα στα ποδήλατα και έξω από την ουρά που σχημάτιζαν τα ΙΧ και τα φορτηγά.

Οι αστυνομικοί τους κοίταξαν με βλέμμα… που παν αυτοί με τα κοντοβράκια… και μόλις είδαν ότι είναι Έλληνες, τους ευχήθηκαν καλό δρόμο στα Ελληνικά. Από εκεί και μέχρι το παραλίμνιο χωριό Λιν, ακολούθησαν 9 km απολαυστικής κατηφόρας. Στο Λιν βρήκαν κατάλυμα, όπως το βλέπουν στα όνειρά τους οι απανταχού εραστές του ποδηλατικού τουρισμού. Πάνω το δωμάτιο, κάτω η ταβέρνα. Μέχρι να νυχτώσει, περιδιάβηκαν τα δρομάκια του χωριού, μίλησαν με κατοίκους που βγήκαν στην πόρτα τους για να δουν αυτούς με τα κοντοβράκια και ανέβηκαν στο λόφο που δεσπόζει σαν ακρόπολη, όπου υπάρχουν ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας με σωζόμενο θαυμάσιο μωσαϊκό στο δάπεδο. Το τι έφαγαν ( κυρίως ψάρια της λίμνης που θύμιζαν συναγρίδες) και τι ήπιαν εκείνο το βράδυ δεν περιγράφεται. Οι ιδιοκτήτες είχαν για χρόνια δουλέψει στην Ελλάδα, οπότε τα ελληνικά τους ήταν θαυμάσια και έκαναν τους τρεις φίλους να νοιώθουν σαν στον τόπο τους.

Την άλλη μέρα συνέχισαν την διαδρομή τους και μετά από μια  στάση στο Πόγραδετς, όπου οδηγήθηκαν μέσω ποδηλατοδρόμου μήκους 20 km. Στην συνέχεια, πέρασαν τα σύνορα πάλι καβάλα στα ποδήλατα και ξαναμπήκαν στο έδαφος των Σκοπιανών.  Επισκέφτηκαν το Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ, στην συνέχεια σταμάτησαν στο  Μουσείο του Κόλπου των Οστών, που είναι ένα ανακατασκευασμένο προϊστορικό χωριό και το βράδυ το πέρασαν σε ξενοδοχείο στο χωριό Πεστάνι. Φαγητό και απαραίτητες μπύρες έκλεισαν άλλη μια γεμάτη μέρα.

Την επόμενη μέρα, αφού συμπλήρωσαν τον γύρο της λίμνης, φτάνοντας στην Οχρίδα, περιηγήθηκαν στην πόλη και ανέβηκαν στο φρούριο της για τις απαραίτητες φωτογραφίες. 

Το απόγευμα  φόρτωσαν τα ποδήλατα στο βανάκι και ξεκίνησαν για την επιστροφή. Μια στάση στο Μοναστήρι τους έδωσε την δυνατότητα να περιεργαστούν την παλιά πόλη με την παραδοσιακή αγορά της. Το βράδυ πέρασαν τα σύνορα στο φυλάκιο της Δοϊράνης και κατευθύνθηκαν προς την λίμνη Κερκίνη για μια ακόμη ποδηλατική και όχι μόνον περιήγηση της περιοχής. Αλλά αυτό είναι …άλλη ιστορία.

Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
Image
       
Image
Image
Image